Afgelopen nacht werden er opnieuw enkele stevige piekerwebben in mijn hoofd geweven. Ik voelde me brak…

Toen ik die middag, nog steeds half slaapdronken ondanks 10 uren slaap, probeerde om mijn tandenborstel van tandpasta te voorzien, hoorde ik onze hond aan na het horen van de deurbel stevig aanslaan. “O nee”, dacht ik nog, “onaangekondigd bezoek, op nieuwjaarsdag? ”

Voor neurodivers-breinbezitters zijn de eindejaarsfeesten bijzonder intens. Nieuwjaarsdag is het eindpunt van al deze hectiek en aangezien het voor ons een dag zonder verplichtingen is, is het dan ook echt hoogdag voor me. Een dag waarop rust en stilte de enige norm zijn.

Nieuwsgierig en zo subtiel mogelijk duwde ik de raamluiken op een kier terwijl boven de deur geopend werd.

De auto die er stond werd door mij geassocieerd met die van mijn lief’s beste vriend en ik ging gerustgesteld, (iets van ‘oef,ik-moet-niet -sociaal-zijn-vandaag’), verder met mijn uitgesteld ochtendritueel.

In plaats van de onmiskenbare lach van die desbetreffende vriend, herkende ik plots de stem van één van mijn beste vriendinnen. Ze nam afscheid van mijn lief en stond op het punt om opnieuw te vertrekken.

Dit beseffend, deed me een spurtje trekken richting badkamerraam. Stevig gesticulerend met een elektrische tandenborstel in de hand, probeerde ik haar aandacht te trekken. Een actie die warempel tot succes leidde. Ze zat al in haar auto, maar liet haar passagiersraam zakken toen ze me zag en ik gebaarde dat ik naar boven zou komen.

Toen ik haar bovenaan de trap opwachtte, verduidelijkte ze haar bezoekje. Ze had maar eventjes, ze moest haar dochter ophalen hier in de buurt en was speciaal vroeger vertrokken om me een dikke knuffel te komen geven: ze voelde aan dat ik die wel gebruiken kon…

Jups, dat is D. ten voeten uit… Ze heeft het talent om op kilometers afstand aan te voelen hoe ik in mijn vel zit. Ze weet welke queesten ik in mijn leven heb uit te voeren. Zij is een van die engelen die mijn levensrugzak helpen dragen wanneer ik onder het gewicht dreig te bezwijken.

Het moet een zicht geweest zijn: ik, knuffelend in een knalrode fleece kamerjas met haren nog overduidelijk in slaapcoupestand. I couldn’t care less!

Op naar een nieuw jaar, met mijn engelen rondom me, red ik het wel.

x